Eén van onze beloftes aan de consument is dat KDV een klimaatbewuste keuze biedt. Om dit te kunnen communiceren, is een uniforme berekeningsmethode essentieel voor eerlijke vergelijkingen. Pim Mostert is intensief betrokken geweest bij de ontwikkeling van een uniforme rekenmethode om de carbon footprint van de Nederlandse varkenshouderij te berekenen.

Een gedeelde uitdaging

De Nederlandse varkenssector had te maken met een gedeeld probleem: inconsistente berekeningen van broeikasgasuitstoot. “Partijen gebruikten tot nu toe verschillende aannames, achtergronddata en methodologie, wat zorgde voor verschillen in uitkomst en niet vergelijkbare resultaten,” legt Pim uit. “Dit zorgt voor verwarring bij consumenten en andere stakeholders.” De oplossing? Een gestandaardiseerde methodiek gebaseerd op de Product Environmental Footprint (PEF)-richtlijnen van de Europese Commissie. Deze richtlijnen bieden een kader voor het uitvoeren van een Levenscyclusanalyse (LCA), een methode waarmee de milieu-impact van een product of proces wordt berekend, van begin tot eind.

Eén uniforme richtlijn

Pim ontwikkelde samen met andere experts bij Wageningen University & Research in samenwerking met Kool Planet een nieuwe richtlijn die de Nederlandse varkenssector helpt om emissies op een uniforme manier te berekenen. “Deze richtlijn richt zich specifiek op de carbon footprint van big tot slachthuis,” vertelt Pim. “We hebben ervoor gezorgd dat de berekeningen zoveel mogelijk aansluiten bij de PEF-standaard, met aanpassingen die specifiek zijn voor de Nederlandse situatie.” Zo zijn bijvoorbeeld nationale emissiefactoren gebruikt bij de berekening van methaanemissies uit de mestopslag, omdat deze accurater bleken dan de internationale emissiefactoren. Een uniforme richtlijn biedt niet alleen de mogelijkheid om de carbon footprint op de verpakking te communiceren, maar helpt ook bij rapportageverplichtingen, zoals die voor de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD) en het Science Based Target Initiative (SBTi).

Productvergelijkingen

Pim waarschuwt dat de richtlijn niet bedoeld is om varkensvlees met andere producten te vergelijken: “Daarvoor is de methodiek niet ontworpen en dat kan tot verkeerde conclusies leiden. De nieuwe richtlijn biedt een gestructureerd stappenplan om de broeikasgasuitstoot per kilogram varkensvlees te berekenen, maar om vergelijkingen tussen verschillende producten te kunnen maken moet je bijvoorbeeld ook rekening houden met voedingswaarde.” Eén ding is zeker: met deze uniforme aanpak kan de sector transparanter, efficiënter en duurzamer opereren.

Lange termijnvisie ontbreekt vaak

Onderzoek van Wageningen University laat zien dat de broeikasgasemissies bij de productie van varkens in Nederland sinds 1990 aanzienlijk zijn gedaald. Bij vermeerderingsbedrijven is sprake van een afname van 56%, vooral dankzij betere voeding, hogere worpindex en een lagere organische-stofexcretie. Voor vleesvarkensbedrijven bedraagt de reductie 46%. Daarmee is de Europese klimaatdoelstellingen van 55% reductie in 2030 al gedeeltelijk gerealiseerd. Maar we zijn er nog niet helemaal. Voor vleesvarkens liggen er kansen om bijvoorbeeld methaanemissies te verlagen via dagontmesting en vergisting. Maar ook door restproducten uit de voedselindustrie nog beter te benutten. Hierbij speelt echter de beschikbaarheid van deze restproducten en de manier waarop de emissies worden berekend een cruciale rol.