“Danny, jij zorgt zo goed voor je varkens, maar wat gebeurt er eigenlijk als ze bij de slachterij komen?” Die vraag kreeg KDV-ambassadeur Danny Grandia uit Meteren niet één, maar meerdere keren te horen van zijn vrienden en buren. En zoals dat bij Danny gaat, bleef het niet bij praten. “Nou,” zei hij, “dan gaan we gewoon kijken!” En zo stond er in oktober een vrolijk gezelschap klaar bij Westfort.

Een kijkje achter de schermen

De groep had speciaal een vrijdagmiddag vrij genomen voor het bezoek. Sommigen kwamen met gezonde spanning, anderen met pure nieuwsgierigheid. Danny had zelf al eens eerder een rondleiding gehad en was onder de indruk van hoe rustig en netjes alles eraan toegaat. “Ik wilde mijn vrienden laten zien dat het goed geregeld is,” vertelt hij. “En eerlijk is eerlijk: ik was zelf ook trots om het te kunnen laten zien.” Arjan van der Heijde leidde de groep rond door de bezoekersgang, waar je het hele proces kunt volgen zonder het werk te storen. “Het is allemaal heel open en transparant,” zegt buurvrouw Iris. “Wat me vooral opviel, was dat de varkens in de wachtruimte gewoon lagen te slapen. Dat had ik echt niet verwacht. Mijn vriend dacht dat ik na zo’n rondleiding nooit meer vlees zou eten, maar het tegendeel is waar. Het stelde me juist gerust.”

Rust en respect

De groep zag van dichtbij hoe de dieren stap voor stap door het proces gaan. Rustig, zorgvuldig en met respect. “Het drijven gebeurt met beleid. Ze gebruiken hiervoor alleen een zak met lucht,” vertelt Iris. “Je merkt dat iedereen hier zijn werk serieus neemt.” Wat veel bezoekers verbaasde, was hoeveel handwerk er nog in het slachtproces zit. “We dachten dat alles door robots gedaan werd,” zegt een van de vrienden. “Maar hier werken gewoon mensen met vakmanschap. Eerst de witte organen, dan de rode. Alles netjes en precies. Respect voor die mannen én vrouwen.”

Waar gaat het vlees naartoe?

Tijdens de rondleiding kregen ze ook antwoord op de vraag: waar eindigt het vlees van Danny’s varkens eigenlijk? Arjan legde uit dat ongeveer 75% van de spierdelen in Europa blijft, waarvan een derde in Nederland. Voor ieder product wordt de beste afzetmarkt gezocht: vette hammen gaan naar Italië, bacons en buiken naar Groot-Brittannië en magere hammen naar Duitsland voor schnitzels. De overige 25% is bijproducten, zoals orgaanvlees, koppen, poten en staarten. Dat gaat naar Azië. Voor Danny was het een geslaagde middag. “Ik vind het belangrijk dat mensen weten hoe het écht gaat,” zegt hij. “Er is veel onbekendheid over de slachterij, maar als je het ziet, valt er vooral op hoeveel zorg en aandacht erin zit. Van stal tot slacht: iedereen doet z’n werk met respect. Dat wilde ik graag laten zien.”